Wszystkie wpisy, których autorem jest webmaster

MMA

Mieszane sztuki walki to ostatnio jedna z najbardziej lubianych dyscyplin sportowych, w której zawodnicy sztuk i sportów walki walczą przy dużej dowolności dozwolonych technik. Mixed Martial Arts, bo tak brzmi prawdziwa nazwa Mieszanych sztuk walki wyraża jeden z kierunków rozwoju sztuk walki stosowanych obecnie – zapewnienie widowiska sportowego, oglądanego przez miliony ludzi.

Walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale także przy minimalnym ryzyku śmierci i trwałych uszkodzeń ciała. Rywalizacja podczas walk MMA toczy się zarówno w stójce, jak i w parterze. W typowych walkach dozwolone są rzuty, ciosy pięściami, kopnięcia, duszenia, dźwignie. Zabronione są techniki zagrażające zdrowiu i życiu zawodników, takie jak: gryzienie, zahaczanie – wkładanie palców w oczy czy nos, atakowanie genitaliów, krtani, uderzanie w kręgosłup i uderzanie głową. Zabronione są także ataki na małe stawy. O wyniku walki decyduje zazwyczaj nokaut oraz poddanie się. Niekiedy zdarza się także, że walka kończy się remisem, ku niezadowoleniu zawodników. Walki MMA zazwyczaj odbywają się na ringu bokserskim, ale także bywa, że możemy oglądać walki odbywające się na ringach różnych kształtów otoczonych siatką.

Siatka zapobiega wypadnięcie zawodnika poza miejsce walki i nazywana jest potocznie klatką. Zawodnicy Mieszanych sztuk walki obowiązani są do noszenia ochraniaczy na zęby oraz rękawic, a czasem zezwala się na używanie nagolenników i ochraniaczy na kolana. MMA są niewątpliwie jednym z największych wydarzeń sportowych, gdyż można tu spotkać mistrzów sztuk walk w jednym miejscu. Tak np. mistrzowie świata judo walczą z mistrzami boksu. Jest to na pewno niebezpieczne widowisko, ale także najchętniej oglądane. Obecnie największym turniejem MMA w Polsce jest Konfrontacja Sztuk Walki.

Judo

Judo jest jedną z najbardziej znanych sztuk walki pochodzących z Japonii. System stopniowania umiejętności zawodników charakteryzuje się stopniami uczniowskimi – kyu i mistrzowskimi – dan. Stopnie te rozpowszechniły się obecnie w innych sztukach walki, np. karate. W judo kolory pasów świadczą o poziomie umiejętności – zaczyna się od pasa białego, a kończy na czarnym.

Najbardziej pożądanym przez zawodników od najmłodszych lat jest oczywiście pas czarny. Awans na wyższy stopień jest możliwy po zdaniu egzaminu. Nawe na biały pas trzeba zdać egzamin sprawdzający, czy zawodnik opanować techniki wymagane na dany stopień. Przy egzaminach powyżej 3 kyu bierze się pod uwage także wyniki sportowe. Judoka (zawodnik Judo) nosi strój zwany judoga. Są to spodnie, twarda góra z długim rękawem i pas. Strój został opracowany w Kadokanie, a po jakimś czasie przejęty przez wszystkie szkoły sztuk walki. Judoga może być biała lub niebieska, co ułatwia odróżnianie zawodników podczas zawodów. Trening Judo to głównie trenowanie padów, rzutów, dźwigni i duszeń. Wszystkie chwyty trenuje się w sparingach z kolegami z grupy.

W Judo dużą uwagę zwraca się na ceremonialność – każda walka kończy się i zaczyna ukłonem (rei). Podczas treningu stosowana jest także tzw. kata, która służy do demonstrowania technik, dopracowywania ruchów i zachowywania technik, których nie stosuje się już podczas walk sportowych. Judo uwielbiane jest przez dzieci, dla których świetną zabawą jest rzucanie sienie nawzajem po macie. Na zawodach tacy najmłodsi mają oczywiście swoją kategorię wagową i podczas ich walk, wszyscy zawodnicy (także Ci najstarsi) przychodzą oglądać poczynania maluchów. W zawodach biorą udział nawet 3 letnie dzieciaki wyglądające uroczo w swoim specjalnym stroju.

Zapasy

W sportach walki głównie chodzi o pokonanie czy znokautowanie przeciwnika. Występuje najczęściej full-contact, co sprawia, że zawodnicy pod koniec walki bywają wyczerpani. Sport walki, który polega na fizycznym zmaganiu dwóch zawodników, to oczywiście zapasy. Już w czasach starożytnych praktykowano się tą sztukę walki, kiedy walki zapaśników były jedną z najciekawszych atrakcji podczas Igrzysk Olimpijskich organizowanych w Grecji.

Właśnie podczas tych Igrzysk, pierwszy raz zapasy miały charakter sportowy. Jest to bezkrwawe współzawodnictwo, którego odpowiednikiem w Japonii są zawody sumo. W zapasach największą rolę odgrywają z pewnością spryt, szybkość, siła i oczywiście instynkt zawodnika. Ogólnie mówiąc o zawodach zapaśniczych należy powiedzieć, że polegają one na zmaganiu się na macie, która zazwyczaj ma okrągły kształt. Do walki staje dwóch zawodników jednakowej kategorii wagowej, jeden w niebieskim trykocie, drugi w czerwonym.

W zapasach istnieją dwa style walki – wolny i klasyczny. W stylu klasycznym uznaje się wyłącznie chwyty powyżej pasa, a w stylu wolnym, można chwytać przeciwnika także za nogi. Zabronione są tutaj wszystkie techniki, które mogą sprawić jakiekolwiek zagrożenie zdrowia przeciwnika, np. dźwignie lub duszenia. Obecnie zapasy organizowane są na wielu turniejach i konkursach. Najważniejszymi zawodami, na których występują zapasy są: mistrzostwa świata, letnie igrzyska olimpijskie, mistrzostwa kontynentalne (np. mistrzostwa Europy), oraz mistrzostwa krajowe (np. mistrzostwa Polski). Coraz częściej w zapasach biorą udział kobiety. Podczas zawodów są one przydzielane do odpowiednich grup wiekowych oraz wagowych. Dla młodziczek i kadetek występuje 10 kategorii, dla juniorek – 8, a dla seniorek – 7.

Muay tai

Muay tai, nazywany boksem tajskim, to sport walki, który kładzie nacisk na walkę w klinczu z wykorzystaniem uderzeń kolanami i łokciami. Jest to styl walki rozgrywany w stójce, dzisiaj – na ringu.

Obowiązuje tylko i wyłącznie full-contact, gdzie ciosy zadawane są z pełną siłą. Boks tajski różni się od innych stylów walki tym, że występuje tutaj szerokie użycie uderzeń łokciami i kolanami, które niejednokrotnie skutkują szybkimi nokautami. Podstawą stylu muay tai są niskie kopnięcia w udo, które posiadają wiele wariantów. Jednym z nich jest kopnięcie opadające z góry w dół, które wykonywane jest z mocnym dokręceniem ciała, a nawet obrocie zawodnika po nietrafieniu celu. Najczęściej w muay tai powierzchnią kopiącą jest goleń – rzadziej stopa. Klincz, który jest wykorzystywany w boksie tajskim to walka w zwarciu. Jest ona najbardziej rozpoznawanym elementem muay tai. Pozycja walki jest głównie twarzą w twarz, ręce trzyma się szerzej niż w bokserskiej gardzie, dzięki czemu trudniej złapać w klincz. W boksie tajskim dozwolone są przechwyty kopnięć, obalenia i podcięcia.

Zabronione są natomiast rzuty stosowane w walkach judo. Nie wykonuje się tu także duszeń i dźwigni oraz walki w parterze, co uznaje się za słabość muay tai. Ciosy bokserskie na początku powstawania tajskiego boksu były jego słabością, gdyż większy nacisk kładziono na techniki nożne. Dziś natomiast mistrzowie muay tai często zostają mistrzami świata w boksie zawodowym. Strój do treningu tej sztuki walki składa się z krótkich spodenek z napisami po tajsku oraz koszulki bez rękawków. Nie nadaje się tutaj stopni szkoleniowych, które są tak bardzo znane w karate i judo. Uznanie zdobywa się liczbą wygranych walk. Niektóre organizacje nadają jednak stopnie, np. United States Muay Thai Association.

Brazylijskie jiu-jitsu

Brazylijskie jiu-jitsu to jedna ze sztuk walki coraz częściej trenowana przez Polaków i nie tylko. Jest to sztuka walki wywodząca się nie tylko z jiu-jitsu, ale także z zapasów i judo, która wyróżnia się naciskiem na walkę w parterze.

W tym sposobie walki wyróżnia się poziomy umiejętności w postaci pasów: białego, niebieskiego, purpurowego, brązowego i czarnego (w niektórych szkołach dodaje się pomocniczy podział w postaci belek). Celem walki w brazylijskim jiu-jitsu jest pokonanie przeciwnika poprzez zadawanie przeciwnikowi kontrolowanego bólu oraz przez zadanie bólu granicznego z utratą przytomności. Taktyka polega tutaj na sprowadzeniu przeciwnika do parteru, unieruchomieniu go i wykonaniu zakończenia walki przez dźwignię lub duszenie. Cała walka opiera się na odpowiednich chwytach, uderzenia nie są stosowane. Zamiast uderzeń stosowane są rzuty mające na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru. Chwyty po znalezieniu się już w parterze wykonuje się często nogami przez zahaczenie lub objęcie części ciała walczącego.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów w brazylijskim jiu-jitsu jest tzw. garda, która polega na objęciu nogami przeciwnika klęczącego lub stojącego przez zawodnika leżącego. Brazylijskie jiu-jitsu stało się popularne głównie przez to, że było skuteczne dla zawodników biorących udział w walkach MMA. Ponad to, Brazylijka odmiana jiu-jitsu nie przywiązuje wagi do wyglądu i kultury wschodniej, która nie wszystkich interesuje. Wszystkie techniki tej sztuki walki sprawiają wrażenie prostych, co z pewnością przyciąga wielu pasjonatów sztuk walki. Chwyty stosowane w brazylijskim jiu-jitsu nastawiają człowieka na samoobronę, co jest wielkim atutem fascynującym przede wszystkim młodzież ale nie tylko.

Kick-boxing

Kick-boxing to dyscyplina sportowo, w której walczy się poprzez zastosowanie zarówno bokserskich ciosów pięściami, jak i kopnięć. Podczas powstania i początkowego rozwoju tego stylu walki istniały dwa nurty – amerykański i japoński.

Amerykański kick-boxing powstał we wczesnych latach 70. Młodzież uprawiająca karate była tak spragniona wrażeń, że doprowadziła do powstania full-contact karate. Był to sport, w którym dopuszczalne były nie tylko uderzenia pięściami, ale także kopnięcia aż do nokautu przeciwnika. Pierwsze walki odbywały się na matach, jednakże po paru latach walki przeniesiono na ring bokserski. Pierwsze zawody, w których uczestnicy walczyli bez podziału na kategorie wagowe (bo było wielkim utrudnieniem) rozpoczęły kariery takich wielkich sportowców jak Joe Lewis czy Bill Wallace.

Kick-boxing japoński natomiast, rozwinął się po Igrzyskach Olimpijskich w 1964 roku i w regulaminie wali były dozwolone uderzenia nogami, pięściami, kolanami, łokciami oraz pozwalano na rzuty z judo. Na samym początku rzuty i ciosy głową, które są znane w karate, były technikami uznawanymi w kick-boxingu. Potem te techniki przestały być uznawane, a dyscyplina zmieniła się w sportowe współzawodnictwo. Kick-boxing stał się jednym z najbardziej lubianych sportów w Japonii, był często transmitowany w telewizji. Największą japońską gwiazdą kick-boxingu był Tadashi Sawamura. Zmodyfikowane zasady japońskiego kick-boxingu, wzbogacone innymi stylami walki, znane są jako organizacja K-1. Jest to organizacja uznawana za najbardziej prestiżową organizację zawodowego kick-boxingu na świecie. Na ringach K-1 występują zawodnicy nie tylko kick-boxingu, ale także boksu tajskiego, karate i boksu. Powstanie organizacji spowodowało renesans kick-boxingu w Japonii.

Boks

Podczas gdy wielu z nas zapisuje się na treningi wschodnich sztuk walki, inni preferują sporty, w których zawodnicy walczą ze sobą jedynie przy użyciu pięści. Taki właśnie jest boks. Ciosy w tym sporcie stanowią podstawowy element techniki i są prawidłowe, jeśli zadaje się je przednią, wypchaną częścią rękawicy. Gdzie można uderzać?

Otóż, w boksie uderza się w przednie i boczne części głowy oraz powyżej pada z przodu i boku do linii ramion opuszczonych luźno wzdłuż tułowia. Rozróżnia się wiele specjalistycznych ciosów – prawe i lewe (w zależności od tego, która ręka zadaje cios), w głowę i w tułów (w zależności od celu, w który wymierzony jest cios), krótkie i długie (w zależności od zasięgu). Te wszystkie grupy charakteryzują inne rodzaje uderzeń – sierpowe, proste i ciosy z dołu. Ciosy proste są to uderzenia stosowane najczęściej, charakteryzujące się dużą skutecznością i szybkością. Stosuje się je w ataku na dystans oraz w obronie. Uderzenie wykonane tą ręką, po której stronie znajduje się wysunięta do przodu noga nazywa się jab, a przeciwną ręką – cross. Cios sierpowy, to uderzenie boczne, które dochodzi do przeciwnika z boku, stosowane najczęściej w półdystansie.

Charakteryzuje się bardzo silną pracą tułowia z przenoszeniem ciężaru ciała w kierunku ciosu. W angielskiej terminologii określany jest jako hook. Ciosy z dołu to uderzenia bokserskie zadawane ręką zgiętą w łokciu stosowane zarówno w ataku, jak i w obronie. Nazywane są często uppercut. Boks jest dla ludzi odważnych, którzy nie boją się tego, że podczas walki nie mogą bronić się i atakować nogami. Bokserzy mają zazwyczaj niezwykle rozwinięte mięśnie ramion i przedramion, co dodaje zadanym uderzeniom mocy i powoduje większe obrażenia. Walki bokserskie odbywają się na kwadratowym ringu, wokół którego gromadzi się widownia.

Karate kyokushin

Jeśli spytamy najmłodszych, jakie znają sztuki walki, to na pewno usłyszymy któreś w kolejności – karate. Karate Kyokushin to pełno kontaktowy styl japońskiej sztuki walki stworzony przez Masutatsu Ōyamę. Karate jest jedną z najbardziej popularnych sztuk walki. Jest także najchętniej trenowane już od najmłodszych lat.

Sam trening karate kyokushin jest oparty na kilku elementach. Pierwszym z nich jest Kihon, czyli inaczej – techniki podstawowe. Ma on na celu nauczenie prawidłowej techniki uderzeń, kopnięć i bloków. W trakcie tego elementu, ćwiczący stoją w rzędach w kolejności posiadanych stopni, a odpowiednie ruchy i ciosy wykonują na podane komendy. Kolejnym z elementów jest Kata, czyli formalne układy obrony i ataku. Jest to tradycyjny sposób przekazywania wiedzy o karate. Kata umożliwia ćwiczenia w samotności i teraz wykonuje się ją w rzędach, podobnie jak w kihon. Innym elementem jest Kumite, czyli wolna walka. Jest ona nazywana kwintesencją karate kyokushin. Kiedyś twierdzono, że karate bez walki jest jak zwykły taniec.

W trosce o bezpieczeństwo podczas walk sportowych, wyłączono możliwość ataku na kolana, głowę i kręgosłup. Iken – kolejny element treningu karate – to wykorzystanie treningu mentalnego, praca nad sprężystością ruchów, perfekcyjnym opanowaniem równowagi i zrównoważeniem szybkości i tempa w walce. Ostatnim z elementów i celów treningu karate jest rozwój duchowy ćwiczącego. Uzyskujemy go dzięki wymagającym ćwiczeniom fizycznym – w trakcie treningu ćwiczący pokonuje słabości, swoją nieśmiałość i niezdecydowanie, a co za tym idzie – staje się lepszym człowiekiem. Każdy ćwiczący karate musi znać słowa przysięgi i stosować się do wszelkich zaleceń i przepisów. Karate to nie tylko sztuka walki, to także „sens życia” wielu ludzi.