Archiwa tagu: ursynw

Siła Mięśni, Siła Spokoju

Z każdym dniem większa liczba ludzi zapisuje się na treningi walki , aby pozbyć się stresu. W rezultacie potrzebuje on tylko przyjrzeć się obecnie istniejącym szkołom walki (kenjutsu), aby doznać oświecenia. Do dziś dnia przetrwało wiele średniowiecznych traktatów mówiących sztuce walki mieczem, choć ich istnienie w dużej mierze pozostaje niezauważone. Dzieła owych mistrzów pozwalają na bliższe przyjrzenie się zasadom i technikom tego, co oni nazywali Kunst des Fechtens – sztuką walki. Porzucając zasłonę tajemnicy zaczęli pisać podręczniki, w których interpretowali wersy wielkiego mistrza i wyjaśniali zasady walki mieczem. Przez następne 250 lat niemieccy mistrzowie używali tych wierszy jako podstaw do nauki walki długim mieczem. Ozwój drukarstwa również przyczynił się do rozprzestrzenienia się sztuk walki. Ednakże w obu kulturach owa kwitnąca sztuka walki mieczem obrała różne drogi. Dlatego sztuki walki stały się tak popularne.

Wśród trenujących sztuki walki znajdą się też tacy, którzy owszem, doskonalą się po przez ciężki trening, ale skupiają się głównie na technikach. Znajdą się na nim posty w postaci porad treningowych, a także filozoficznych notatek dotyczących sztuk walki. Tych cech nabiera się na różne sposoby, bardzo wielu ludzi robi to przez działania fizyczne – pielęgnują bonzai, trenują jogę (naprawdę- w Indiach nie w Polsce), trenują sztuki walki. W połowie lat 70. XX wieku amerykańscy karatecy, sfrustrowani zasadami walki, które nakazywały zadawanie podczas zawodów ciosów z ograniczoną siłą, poszukiwali systemu, w którym mogliby zadawać ciosy pięściami z pełną siłą, a tym samym rywalizować w warunkach bardziej realnej walki. W tym nowym sporcie dopuszczalne były uderzenia pięścią oraz kopnięcia w głowę, a pożądanym zakończeniem walki był nokaut przeciwnika. Jednakże mniej uwagi poświęcono podobieństwom pomiędzy sztukami walki europejskiego rycerza i samuraja z feudalnej Japonii.

Ogromną wagę przywiązuje do treningu, ale w czasie walki oprócz wyuczonych kombinacji, polega na instynkcie. Najlepszym tego przykładem jest podjęcie walki z podstawionym w ostatniej chwili innym zawodnikiem. A szczęście europejskie sztuki walki nie zostały stracone, a tylko zapomniane.

Tu wkracza pojęcie Wudang, czyli innego ważnego poza Shaolin ośrodka sztuk walki w Chinach. Jest on najmłodszy ze wszystkich ośrodków sztuk walki i łączy zalety dwóch pozostałych. Nastąpił podział sztuk walki na wojskowe i „ludowe”, czyli takie które nie miały żadnych powiązań z wojskiem. Za czasów dynastii Sui (隋朝Suí cháo) umiejętności sztuki walki były sprawdzane na egzaminach cesarskich do służby w armii. Duży rozwój sztuk walki nastąpił za dynastii Ming (明朝Míng Cháo) i Qing (清朝Qīng Cháo), powstało wiele szkól i styli a jest to tyle dziwne, że za czasów dynastii Qing sztuki walki można było trenować tylko w wojsku. Bardzo łatwo można zauważyć, jak wiele musiała przejść historia chińskich sztuk walki abyśmy mogli podziwiać ją w obecnej postaci. Mam nadzieję, że spodobał się Wam ten wpis sztukach walki.